De theemeester en de samoerai

Dit is een verhaal van een meester in “cha no yu”, de theeceremonie. Hij was een absolute meester en had zijn kunst werkelijk vervolmaakt.

Toen de daimyō van de theemeester naar de shōgun op visite moest, besloot hij dat de theemeester mee moest om zijn kunst te tonen. Nu was het zeer ongebruikelijk om een niet-samoerai voor de shōgun te brengen, dus benoemde de daimyō de theemeester nomineel tot samoerai.

Theeceremonie
Theeceremonie it Nezu Museum, Tokyo, Japan.
Creative Commons license 2.0

De meester deed zijn ding voor de shōgun, die uitermate tevreden was vanwege het onverwacht hoge niveau van diens kunst. Op weg naar huis (alleen) werd de theemeester -die als teken van zijn samoeraistatus de beide zwaarden MOEST dragen- uitgedaagd door een andere samoerai. De theemeester wist natuurlijk wel dat hij geen schijn van kans maakte. Hij vroeg de samurai dus of hij zich eerst mocht voorbereiden door zijn heer en familie te verwittigen, zodat zij bij zijn overlijden de nodige stappen konden nemen. De andere samurai was -uiteraard- akkoord, zoals de etiquette het gebood en de twee spraken af om elkaar weer te ontmoeten binnen enige tijd.

De theemeester zocht tijdens de voorbereidingen van zijn dood een zwaardleraar op. Hij vroeg de zwaardleraar echter niet om hem te leren vechten, want op die korte tijd had je natuurlijk geen schijn van kans om de weg van het zwaard te bestuderen, maar enkel maar om te leren “sterven”. De zwaardmeester ging akkoord, in ruil voor een theeceremonie. Na afloop van de theeceremonie was de zwaardleraar ZO gegrepen door de kunst van de meester, dat hij zei dat hij bij het gevecht dezelfde focus moest houden als bij de theeceremonie. Op die manier zou hij kunnen sterven met “mushin”… zonder hart…

Tijdens het duel deed de theemeester zoals hem werd aangeraden. Hij trok zijn zwaard en liet zijn gedachten wegvallen, net zoals hij deed bij de theeceremonie. Nadat de twee contrahenten enige tijd tegenover elkaar stonden, stelde de uitdager vast dat de theemeester de ultieme toestand van “mushin” kende, en dat hij op die manier geen enkele opening liet voor een aanval.
De samoerai gaf dus op en complimenteerde de theemeester voor diens uitmuntende kunst.

Men hoeft dus geen meester te zijn in de krijgskunsten om een meester in de krijgskunsten te verslaan… al helpt het natuurlijk wel!


Originele tekst toegevoegd aan de oude site van Te-Nage Dōjō door Achim Steigert aka Kennin.


Afbeelding hoofding: Naoya Fujii onder licentie Creative Commons 2.0.